Babia Góra – 6 szlaków na Diablak: czas, trudność i parking

00:00Który szlak wybrać — odpowiedź od razu

Na Babią Górę prowadzi sześć praktycznych wariantów wejścia. Z Krowiarek, czyli z Przełęczy Lipnickiej, możemy wejść czerwonym szlakiem przez Sokolicę. Jeśli chcemy iść przez schronisko na Markowych Szczawinach, dalej mamy do wyboru Bronę albo techniczną Perć Akademików, jeśli jest otwarta. Możemy też wystartować z Zawoi Markowej, od Polany Stańcowej albo ze słowackiej Slanej Vody. W tym filmie pokażę, skąd zacząć, oraz porównam dystans i przewyższenie.

00:30Dlaczego Babia Góra jest inna

Diablak — szczyt Babiej Góry, tysiąc siedemset dwadzieścia pięć metrów nad poziomem morza. To najwyższy szczyt Polski poza Tatrami i jeden ze szczytów Korony Gór Polskich.

Granica ze Słowacją biegnie dokładnie przez wierzchołek.

Od 1976 roku Babia Góra ma status Rezerwatu Biosfery UNESCO.

00:51Sześć wariantów — porównanie

Teraz szybki przegląd. Pamiętaj, że podane tu liczby odnoszą się tylko do wejścia na szczyt.

Najbardziej popularna trasa z Krowiarek czerwonym szlakiem przez Sokolicę ma cztery przecinek sześć kilometra.

Największe przewyższenie mają warianty z Zawoi Markowej i ze Slanej Vody, bo zaczynają się najniżej.

01:10Bilet i warunki przed wyjściem

Wchodząc od polskiej strony, trzeba kupić bilet wstępu do Babiogórskiego Parku Narodowego.

Warto też pamiętać, że warunki na grzbiecie potrafią być zupełnie inne niż w dolinie. Silny wiatr występuje tu często, dlatego nawet latem warto mieć warstwę przeciwwiatrową. Zimą dochodzą mróz, oblodzenie i zagrożenie lawinowe, więc sprzęt dobieramy do aktualnych warunków oraz komunikatów parku i GOPR-u. Linki znajdziesz w opisie.

01:39Krowiarki przez Sokolicę

Wariant pierwszy: Krowiarki. Auto zostawiamy na płatnym parkingu przy szlaku. Tuż obok zatrzymuje się autobus — przystanek Zawoja Krowiarki.

Długość trasy do szczytu to cztery przecinek sześć kilometra. Startujemy z wysokości około tysiąca dwudziestu metrów i mamy do podejścia mniej więcej sześćset dziewięćdziesiąt metrów.

Na profilu dobrze widać, że najbardziej stromy fragment jest pod Sokolicą. Potem grzbietem, przez Kępę i Gówniak, idziemy prosto na Diablak. Po drodze nie ma schroniska. Wracamy tą samą drogą albo robimy pętlę przez Przełęcz Brona i Markowe Szczawiny.

02:18Perć Akademików — klamry i łańcuchy

Dwa kolejne warianty również startują z Krowiarek. Tym razem wybieramy niebieski szlak, czyli Górny Płaj.

Ta trasa długo trawersuje stok i spokojnie nabieramy wysokości. Ciekawostką jest to, że drogę zbudowali w dziewiętnastym wieku Habsburgowie jako trakt myśliwski. Stąd jej niemal poziomy przebieg.

Po drodze dochodzimy do Skrętu Ratowników. Tutaj zaczyna się Perć Akademików, oznaczona żółtym szlakiem. Jeśli nie planujemy postoju w schronisku, możemy ruszyć nią od razu.

My idziemy jeszcze około siedmiuset pięćdziesięciu metrów niebieskim do Schroniska PTTK Markowe Szczawiny na krótki odpoczynek. Obok znajduje się Ośrodek Historii Turystyki Górskiej, który działa od 1966 roku. Po przerwie wracamy niebieskim do Skrętu Ratowników i dalej ruszamy żółtym szlakiem, czyli Percią Akademików.

Długość trasy do szczytu to osiem przecinek osiem kilometra i około siedmiuset osiemdziesięciu metrów podejścia.

Od Skrętu Ratowników żółtym szlakiem wchodzimy na stromy, północny stok. Klamry i łańcuchy to nie skrót, tylko opcja dla tych, którzy szukają takiego terenu.

Co bardzo ważne, Perć jest jednokierunkowa. Wchodzimy nią, ale nie schodzimy. Zejście planujemy przez Bronę albo przez Sokolicę. Zimą park zamyka ten odcinek, dlatego przed wycieczką trzeba sprawdzić aktualny status szlaku.

03:44Krowiarki przez Bronę — bez Perci

Kolejny wariant również zaczyna się w Krowiarkach, ale omija Perć Akademików.

Start i droga do schroniska są takie same, więc ten fragment przewijamy. Ze schroniska ruszamy czerwonym szlakiem na Przełęcz Brona — w tym wariancie nie wracamy już do Skrętu Ratowników.

Długość trasy do szczytu to dziewięć przecinek trzy kilometra i około siedmiuset siedemdziesięciu metrów podejścia. To dłużej niż przez Sokolicę, ale bez klamer i łańcuchów Perci.

Najbardziej stromy fragment czeka nas od schroniska do Przełęczy Brona. Na około kilometrze zdobywamy ponad dwieście metrów wysokości. Później nadal idziemy w górę, ale podejście rozkłada się na dłuższym odcinku.

04:26Zawoja Markowa — najwięcej podejścia

Kolejna opcja zaczyna się niżej, w Zawoi Markowej. Przystanek znajduje się praktycznie na szlaku, a obok jest płatny parking.

Zielonym szlakiem podchodzimy do Markowych Szczawin i tutaj wybieramy dalszą drogę: czerwonym przez Bronę albo niebieskim do Skrętu Ratowników, a dalej Percią Akademików, jeśli jest otwarta.

Podane liczby dotyczą wariantu przez Bronę: około dziewięciuset dziewięćdziesięciu metrów podejścia i sześć przecinek trzy kilometra do szczytu.

Auto zostaje w Zawoi, więc najprościej wrócić tą samą doliną. Jest też wariant powrotu spod schroniska czarnym szlakiem, a niżej niebieskim. Jest o około półtora kilometra dłuższy, ale nie powtarzamy wtedy całej drogi.

05:08Północ czy południe?

Zostały dwa wejścia od południa i tylko jedno zaczyna się w Polsce. Obróćmy mapę. Widzisz tę asymetrię? Północne stoki są strome i miejscami urwiste, a południowe dużo łagodniejsze.

05:22Polana Stańcowa — najkrócej od południa

Wariant piąty: polska Orawa, start przy Chacie Polana Stańcowa. Auto zostawiamy tuż obok, przy punkcie informacyjnym Babiogórskiego Parku Narodowego. Zielony szlak prowadzi stąd przez Głodną Wodę prosto pod kopułę Babiej Góry.

06:28Slaná voda — wejście ze Słowacji

To najkrótsza droga od południa: cztery przecinek pięć kilometra i około ośmiuset trzydziestu metrów podejścia.

Chata jest przy starcie. Wyżej schroniska już nie ma, więc wodę i jedzenie trzeba zabrać ze sobą. Odcinek przez Głodną Wodę zajmuje około dwóch i pół godziny, ale to nie jest czas całej pętli.

Tuż pod szczytem mijamy miejsce po schronisku Beskidenverein. Powstało w 1905 roku i było pierwszym schroniskiem w masywie Babiej Góry. Dziś zostały po nim ślady fundamentów.

Wracamy tą samą drogą albo robimy pętlę: żółtym szlakiem schodzimy na słowacką stronę, a wracamy niebieskim. Jeśli wybieramy ten wariant, pamiętajmy też o ubezpieczeniu na Słowację — do tego wrócę za chwilę.

W ostatnim wariancie wchodzimy na szczyt od Slanej Vody na Słowacji. Parking jest przy samym starcie, ale autobusem bezpośrednio tutaj nie dojedziemy. Najbliższy przystanek znajduje się w Orawskiej Półgórze, około dwóch i pół kilometra niżej.

I tutaj warto przypomnieć o ubezpieczeniu. Na Słowacji za akcję HZS możemy zostać obciążeni kosztami interwencji, dlatego przed wyjazdem sprawdzamy, czy nasza polisa obejmuje takie koszty.

07:25Która trasa dla kogo?

sama nazwa Slaná voda nie jest przypadkowa. Bije tu słone, jodowo-bromowe źródło, a w dziewiętnastym wieku działało przy nim uzdrowisko.

Długość trasy do szczytu to osiem przecinek jeden kilometra i około dziewięciuset osiemdziesięciu metrów podejścia. Startujemy nisko, więc przewyższenie jest podobne jak w wariancie z Zawoi Markowej.

Wrócić możemy pętlą do Slanej Vody przez Przełęcz Brona i Małą Babią.

08:02Co dalej

Więc którą trasę wybrać?

Najprostszy logistycznie wariant z Krowiarek prowadzi czerwonym szlakiem przez Sokolicę.

Jeśli chcemy technicznego wejścia, wybieramy wariant przez Schronisko PTTK i Perć Akademików, o ile jest otwarta.

Jeśli chcemy przejść przez schronisko, ale bez klamer i łańcuchów Perci, wybieramy wariant przez Przełęcz Brona.

Najwięcej podejścia mają warianty z Zawoi Markowej i ze Slanej Vody.

Od południa możemy wybrać Polanę Stańcową albo słowacką Slaną Vodę. Powrót dobieramy do wybranego wariantu.

Linki do tras i warianty powrotu znajdziesz w opisie. Napisz, który wariant wybierasz na pierwsze wejście albo który masz już za sobą.

08:16Babia Góra zimą

A w następnym odcinku: Rysy — Polska czy Słowacja?

Źródło narracji: scenariusz produkcyjny W Dobrym Kierunku; pełna treść została udostępniona na tej stronie.